|
|
|
|
|
|
|
Het begin van de Belgische spoorwegen Dankzij de opkomst van de stoommachine in het begin van de 19de eeuw groeide de spoorweg uit tot het symbool van de Industriële Revolutie. De trein zag het licht in Groot-Brittannië, maar het is in België dat hij voor het eerst commercieel werd geëxploiteerd op het vasteland. Toen België zich in het najaar van 1830 van Nederland afscheurde, dreigde het zijn rol als doorvoerland te verliezen. De waterwegen naar de noordelijke provincies werden afgesloten en de haven van Antwerpen geblokkeerd. Heel snel zag men in dat België nood had aan een nieuwe transportverbinding tussen Antwerpen en de Rijn, die niet meer over Nederlands grondgebied zou lopen: de aanleg van een kanaal of de bouw van een spoorweg. De idee van een spoorweg werd de gekozen optie.
 Na talrijke debatten in het Parlement werd op 1 mei 1834 de wet tot oprichting van een nationaal spoorwegnet uitgevaardigd. Het plan was heel ambitieus: de Staat zou een net van ongeveer 380 km aanleggen én exploiteren.
Op 5 mei 1835 werd de spoorlijn tussen Brussel en Mechelen ingewijd. Al snel werd in België een moderne en omvangrijke infrastructuur aangelegd. Reeds in 1843 waren de centrale, internationaal gerichte noord-zuid en oost-west assen afgewerkt. Omstreeks 1850 telde het Belgische spoorwegnet 1.000 km lijnen en dertig jaar later mag dat cijfer al met vier worden vermenigvuldigd. Het duurde niet lang voordat de Belgische industrie, waaronder Cockerill, sporen en rollend materieel leverde.
Dankzij de ontdekking van nieuwe technieken en nieuwe materialen konden het comfort en de veiligheid van de lijnen worden verbeterd. De Belgische ingenieurs bouwden vaak spectaculaire kunstwerken om het heuvelachtige terrein te overwinnen, zoals de beroemde hellende vlakken van Henri Maus in Ans.
Dankzij de bekwaamheid van de spoormannen werd de tijdens de twee wereldoorlogen vernietigde infrastructuur snel heropgebouwd. Vanaf 1935 begon de NMBS aan een technische revolutie met de elektrificatie van haar net. De felle groei van het wegverkeer in de jaren zestig vormde een bedreiging voor de rentabiliteit van heel wat lokale lijnen. De NMBS sloot een aantal van die lijnen en ging voort met de modernisering en elektrificatie van de hoofdassen.
Vandaag telt het Belgische net 3.518 km lijnen: 2.934 km zijn geëlektrificeerd waarvan 314 km geschikt voor hoge snelheid. Het is een van de dichtste en modernste spoorwegnetten van Europa.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
